Patroni

PATRONI GDAŃSKICH TRAMWAJÓW 120NaG SWING

Patron tramwaju nr 1011  -  Daniel Gralath
ur. 30 maja 1708 w Gdańsku, zm. 23 lipca 1767 w Gdańsku - gdańszczanin, burmistrz, burgrabia, uczony.
Twórca Wielkiej Alei lipowej pomiędzy Gdańskiem i Wrzeszczem
Już w trakcie nauki w Gdańskim Gimnazjum Akademickim, wykazywał zainteresowanie naukami ścisłymi, co zaowocowało dysertacjami wydanymi po łacinie w 1729. Od 1728 studiował w Halle, Lejdzie i Marburgu. Po powrocie do Gdańska, ożenił się z córką wybitnego przyrodnika, Jakoba Theodora Kleina. Był współzałożycielem powstałego w 1742 roku Towarzystwa Przyrodniczego w Gdańsku. Interesował się szczególnie elektrycznością. Od 1746 prowadził badania nad wynalezioną rok wcześniej przez Ewalda Kleista w Kamieniu Pomorskim butelką lejdejską. Zbudował pierwszą na świecie baterię takich butelek i wyjaśnił jej działanie. Zmierzył siłę działającą między naładowanymi okładkami butelki. Napisał pierwsze na świecie dzieło poświęcone elektrostatyce (3-tomowa Historia Elektryczności opublikowana w latach 1747, 1754 i 1756) oraz bibliografię wszystkich dzieł poświęconych elektrostatyce (Biblioteka elektryczna).
Pracował od 1754 w administracji Gdańska, był w latach 1754 - 1758 ławnikiem sądu miejskiego, burgrabią królewskim 1762, w latach 1763 - 1767 burmistrzem Gdańska.
Zainicjował i swoim testamentem współfinansował założenie Wielkiej Alei lipowej pomiędzy Gdańskiem i Wrzeszczem. W 1901 przy alei zbudowano pomnik Daniela Gralatha w postaci głazu narzutowego z pamiątkową tablicą. Po wojnie, na głazie umieszczono tablicę ku czci harcerzy pomordowanych przez nazistów. W 2004 roku pomnik harcerzy umieszczono w niedalekim parku (Małym Błędniku), a na głazie wmurowano nową tablicę upamiętniającą Daniela Gralatha.
Gdańszczanie powinni o nim pamiętać przede wszystkim, jako o fundatorze Wielkiej Alei, wspaniałego założenia parkowo-komunikacyjnego, które ufundował tuż przed śmiercią, przeznaczając na ten cel legat w wysokości 100 tysięcy guldenów.

Patron tramwaju nr 1012 - Władysław Czerny wiceprezydent  Gdańska w latach 1945–1947, polski inżynier, wykładowca i działacz społeczny.Z wykształcenia był inżynierem architektem. W dwudziestoleciu międzywojennym pracował jako architekt miejski w Zarządzie Miejskim w Warszawie. Podczas II wojny światowej pracował jako tłumacz języka niemieckiego w administracji miejskiej, dzięki czemu udało mu się m.in. wynieść tajne plany zniszczenia miasta. W latach 1944–1945 pełnił obowiązki wiceprezydenta Warszawy – zastępcy Mariana Spychalskiego, a po wyzwoleniu Pomorza wraz z tzw. grupą operacyjną 27 marca 1945 roku przyjechał do Gdańska. W tym czasie miasto nie było jeszcze w pełni wyzwolone – na ulicach wciąż trwały walki, a wiele kwartałów miasta stało w ogniu.Grupa operacyjna przysłana do Gdańska przez władze centralne stacjonowała w budynku przy ul. 3 Maja 10, gdzie powstał pierwszy Zarząd Miejski. Władysław Czerny został mianowany wiceprezydentem miasta.Jako członek zarządu miasta zajmował się wieloma sprawami: odbudową niasta, nadawaniem nowych nazw ulic, tworzeniem systemu komunikacji miejskiej, zabezpieczaniem zabytków, odtwarzaniem infrastruktury technicznej, a także - na polecenie prof. Stanisława Turskiego, delegata Ministerstwa Oświaty - organizowaniem Wydziału Architektury Politechniki Gdańskiej, do czasu przybycia pierwszego dziekana prof. Mariana Osińskiego. W latach 1947–1962 wykładał w Katedrze Urbanistyki Politechniki Gdańskiej, następnie na Politechnice Wrocławskiej. W latach 1950–1953 był więziony na ul. Rakowieckiej z powodów politycznych. Zmarł 18 grudnia 1976 roku we Wrocławiu. Spoczywa na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.

Patron tramwaju nr 1013 - Jan Heweliusz
(urodzony 28 stycznia 1611, zmarł 28 stycznia 1687) - najwybitniejszy po Koperniku astronom polski i konstruktor instrumentów naukowych, „ulubieniec królów, Książe astronomów”. Właściwie nazywał się Johann Hewelke (Hevelke). Pochodził z rodziny wywodzącej się z Czech, od lat zajmującej się w Gdańsku browarnictwem. Od 1618 r. uczył się w Gimnazjum Gdańskim oraz prywatnie u profesora tej szkoły, wybitnego matematyka Piotra Krugera. Od 1630 r. studiował prawo na uniwersytecie w Lejdzie (Holandia). W latach 1631 - 1634 przebywał w Anglii i Francji, studiując matematykę, astronomię i rysunek. Brał też udział w obserwacjach astronomicznych, dysputach naukowych, uczył się techniki konstruowania zegarów słonecznych i przyrządów do obserwacji nieba. Od 1634 r. do końca życia przebywał w Gdańsku. Właściciel browarów w Gdańsku, w latach 1641 - 1651 ławnik sądu Starego Miasta, a następnie od 1651 r. do 1687 r .rajca Starego Miasta. Przez wiele lat prowadził intensywne obserwacje astronomiczne z obserwatorium umieszczonego na dachu własnych kamieniczek przy ul. Korzennej. Korespondował z uczonymi z całej Europy. Był autorem pierwszych dokładnych map Księżyca. Pomierzył pozycje 1564 gwiazd. Jego przyjaciółmi i protektorami byli polscy królowie Jan Kazimierz i Jan III Sobieski. Odwiedzali oni astronoma i uczestniczyli w pokazach astronomicznych. Jeden z nowo odkrytych gwiazdozbiorów nazwał Heweliusz "Tarczą Sobieskiego". W 1664 r. został członkiem Królewskiej Akademii Nauk w Londynie. Skonstruował i zbudował wiele unikalnych przyrządów do obserwacji astronomicznych, znanych nam z ilustracji zamieszczonych w jego dziełach. Prace drukował we własnej drukarni; ilustracje i rysunki do nich wykonywali i rytowali znani malarze i graficy działający w Gdańsku; część z nich było dziełem samego uczonego. Grób i epitafium wielkiego astronoma znajdują się w kościele św. Katarzyny.

Patron tramwaju nr 1014 - Jan Uphagen
(urodzony w 1731, zmarł w 1802) - rajca Gdańska, ławnik, historyk, kolekcjoner dzieł sztuki i bibliofil, który zebrał ponad 14 tys. książek, przeważnie o profilu humanistycznym, odzwierciedlających tendencje oświeceniowe. Jego kamienica (Dom Uphagena) przy ul. Długiej 12, stała się po jego śmierci - na mocy testamentu - muzeum istniejącym w niezmienionej postaci do 1945.
Jan Uphagen ukończył studia prawnicze, filozoficzne i historyczne w Getyndze. Podróżował po Niemczech, Holandii i Francji. Po powrocie do Gdańska piastował szereg urzędów, był między innymi ławnikiem, zasiadał w zarządzie szpitali gdańskich. Ukoronowaniem jego działalności publicznej było zajęcie godności rajcy. Jednak w 1793 r. złożył ten urząd na znak protestu przeciwko przyłączeniu Gdańska do Prus w wyniku drugiego rozbioru Polski.

Patron tramwaju nr 1015 - Daniel Gabriel Fahrenheit
(urodzony w maju 1686, zmarł 16 września 17360) – fizyk i inżynier, wynalazca termometru rtęciowego, twórca skali temperatur.
Pochodził z rodziny kupieckiej. Nauki szkolne pobierał w Gdańsku. W 1701 r., po śmierci rodziców, został wysłany do Amsterdamu na naukę zawodu kupca. Prywatnie studiował tam zagadnienia z fizyki, wykonując doświadczenia z przyrządami do mierzenia temperatury i ciśnienia. W Gdańsku przebywał krótko w 1710 r. oraz ponownie w 1712 r., kiedy to wspólnie z profesorem Gimnazjum Gdańskiego Pawłem Paterem prowadził doświadczenia nad skonstruowaniem mierników temperatury i ciśnienia. Badania te kontynuował w 1714 r. w Dreźnie, pracując w hucie szkła. Około 1715 r. po raz pierwszy w świecie zastosował rtęć w termometrach. W 1724 r. w czasopiśmie Królewskiego Towarzystwa Naukowego w Londynie opublikował wyniki swych wieloletnich badań nad nową konstrukcją termometru, barometru i aerometru (miernik gęstości cieczy). Był też członkiem tego bardzo znaczącego w Europie towarzystwa. W 1721 r. odkrył zjawisko przechłodzenia wody i stwierdził zależność temperatury wrzenia wody od ciśnienia. Termometr ze skalą wynalezioną przez Fahrenheita jest do dziś używany w krajach anglosaskich.

Patron tramwaju nr 1016 -Arthur Schopenhauer
(urodzony 22 lutego 1788, zmarł 20 września 1860) – filozof, przedstawiciel pesymizmu.
Syn Joanny i Henryka Florisa Schopenhauerów. Urodził się w domu przy ul. Św. Ducha 114 w Gdańsku. W 1793 r. po zajęciu Gdańska przez Prusy, rodzina Schopenhauerów wyemigrowała do Hamburga. W następnych latach wraz z nimi podróżował po całej Europie. Po śmierci ojca w 1806 r. uczył się w Hamburgu zawodu kupieckiego. Wkrótce jednak zaczął w Getyndze studiować medycynę i przyrodę, a następnie w Berlinie filologię klasyczną. Doktoryzował się w Jenie w 1813 r. pracą Poczwórne źródło twierdzenia o podstawie dostatecznej ( wyd. polskie - 1904 r.). W 1819 r. wydał swe główne dzieło Die Welt als Wille und Vorstellung na podstawie którego w roku następnym habilitował się w Berlinie. Tam też pracował jako docent na uniwersytecie, kontynuując badania i rozważania filozoficzne. Zwalczany przez zwolenników filozofii Hegla zrezygnował w 1831 r. z pracy na uniwersytecie i wyjechał do Frankfurtu n/Menem, gdzie do końca życia pracował naukowo, nie wiążąc się z żadną uczelnią. Kolejne prace przyniosły mu sławę i uznanie. Jego filozofia miała duży wpływ na społeczeństwo niemieckie w czasie walki o demokratyczne państwo (Wiosna Ludów 1848 - 1849). Schopehauer jako filozof i myśliciel głosił programowy ahistoryzm i prezentował skrajnie pesymistyczny pogląd na świat. W swych pracach rozważał problemy i zagadnienia wolności oraz odpowiedzialności moralnej jednostki i zła moralnego. Zajmował się też w nich rozbieżnością między rzeczywistością a ideałami moralnymi. Jego filozofia wywarła wielki wpływ na kształtowanie osobowości i poglądów wybitnego przedstawiciela niemieckiej filozofii drugiej połowy XIX w. - F. Nitschego.

Patron tramwaju nr 1017- Sat-Okh - Długie Pióro Stanisław Supłatowicz (urodzony prawdopodobnie 15 kwietnia 1920 w Kanadzie, zmarł 3 lipca 2003) – pisarz, gawędziarz, podróżnik.W 1905 roku młoda polska szlachcianka została skazana przez władze carskie na zesłanie na Syberię. Stamtąd z grupą uciekinierów przedostała się na Alaskę, a następnie do Kanady, gdzie poważnie zachorowała. Uratowali ją indiańscy myśliwi. Została żoną wodza plemienia Shawnee Lee-Ono-Ma (Wysokiego Orła). Otrzymała imię Ta Wach (Biały Obłok). 15 kwietnia 1922 urodziła syna. Wychowywany w zgodzie z naturą poznawał obyczaje indiańskich przodków. W 1937 przybył z matką do Polski. Tu doznał silnego szoku cywilizacyjnego – przez rok nie powiedział żadnego słowa. Niestety wybuch wojny uniemożliwił mu powrót za ocean. Działał w konspiracji, był aresztowany przez gestapo. Uciekł z transportu do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Walczył w Armii Krajowej na kielecczyźnie pod pseudonimem „Kozak”. Wielokrotnie ranny - żył z odłamkiem granatu pod sercem.

Po wojnie pracował jako marynarz-mechanik, m.in. na transatlantyku „Batory”. Odnalazł swego ojca (który dożył 105 lat!). W przerwach między rejsami odbywał dalekie podróże. Zebrany materiał wykorzystał w książkach (przetłumaczonych na 12 języków). W 1958 r. Wydał pierwszą książkę pt. ”Ziemia Słonych Skał”, a następnie m.in. ”Głos prerii”, „Fort nad Athabaską”.Uważał, że wszystko co dobre pochodzi od Indian. Twierdził, że nie ma Krainy Wiecznych Łowów, bo tam nikt nie poluje, a zwierzęta żyją w zgodzie z ludźmi. Wg wiary Indian wszystko co nas otacza ma duszę, że istnieje istota boska wspólna dla wszystkich. Mieszkał w Gdańsku – Wrzeszczu. Zmarł 3 lipca 2003 r. Pochowany został na gdańskim cmentarzu Srebrzysko. Jego mogiłę indiańskim zwyczajem posypano tytoniem na znak szacunku. Przyozdobiono ją też kwiatami i orlimi piórami.

Patron tramwaju nr 1018 - Daniel Chodowiecki
(urodzony 26 października 1726, zmarł 7 lutego 1801) - rysownik, grafik, malarz.
Jego ojcem był kupiec zbożowy Gottfried, wywodzący się z wielkopolskiej szlachty, matką - Marie Henriette, córka złotnika z Lipska i francuskiej hugonotki. Przeznaczony przez rodziców do zawodu kupieckiego uczył się go w Gdańsku i Berlinie. Mając duże zdolności artystyczne nauczył się w Berlinie malarstwa miniaturowego. Porzucił zawód kupca i poświęcił się działalności artystycznej, zdobywając europejską sławę jako bardzo zdolny i płodny rysownik oraz grafik. Specjalizował się w miniaturowych scenach rodzajowych i portretach. Dziś znanych jest ponad 2 tys. jego prac, przechowywanych w zbiorach muzealnych i prywatnych. W 1797 r. został dyrektorem berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych. Mieszkał i pracował w Berlinie, często podróżował. Gdańsk odwiedził w 1773 r. i 1780 r. Z podróży do rodzinnego miasta w 1773 r. pozostawił pamiętnik oraz wielokrotnie wydawany album rysunków. Dziennik ten jest niezwykle cennym dokumentem obyczajowym i artystycznym – zawiera znakomicie uchwycone sylwetki kupców, dostojników, szlachty i flisaków.
Daniel Chodowiecki zachował świadomość polskiego pochodzenia, co potwierdzają zachowane fragmenty jego korespondencji. Jest zaliczany do artystów, których Gdańsk dał zagranicy. Najlepiej wypowiadał się w małych rycinach, wykazując samodzielność obserwacji, trafne uchwycenie sytuacji i wierne jej odtworzenie.

Patron tramwaju nr 1019 - Franciszek Mamuszka
(urodzony 4 lutego 1905, zmarł 6 października 1995) - krajoznawca polski, badacz dziejów i kultury Pomorza, kustosz Muzeum Pomorskiego w Gdańsku, nauczyciel.
Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Tarnowie, a następnie Wyższy Kurs Nauczycielski w Krakowie w zakresie historii i filologii polskiej. W październiku 1945 przeniósł się do Gdańska. Początkowo pracował jako nauczyciel w Oliwie, zajmował się również opieką nad dziećmi kaszubskimi z przedwojennego Wolnego Miasta. Był również aktywnym działaczem Ligi Morskiej i Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, należał do założycieli gdańskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, organizował kursy dla przewodników turystycznych. W 1947 Mamuszka przeszedł do Kuratorium Oświaty, w którym był najpierw referentem działu turystyki, a następnie wizytatorem ds. turystyki i wczasów. Do jego zadań należało m.in. organizowanie schronisk młodzieżowych.
W 1951 został kierownikiem Działu Naukowo-Oświatowego w Muzeum Pomorskim w Gdańsku, z którym był związany do końca pracy zawodowej. W ramach pasji krajoznawczej wiele działał społecznie, zabiegając o upamiętnianie wybitnych postaci czy wydarzeń oraz działając na rzecz ratowania zabytków; przyczynił się np. do uratowania Wartowni nr 1 na Westerplatte.
Franciszek Mamuszka był wybitnym autorem literatury turystycznej dotyczącej polskiego Pomorza. Opublikował setki artykułów, przewodników, folderów, monografii historycznych, opracowywał mapy i plany miast, a łączny nakład przewodników o Gdańsku i okolicach jego autorstwa przekroczył dwa miliony egzemplarzy (w tym przekłady na języki obce).

Patron tramwaju nr 1020 - Maurycy Ferber
(urodzony w 1471 roku, zmarł 1 lipca 1537 roku) – proboszcz Kościoła Mariackiego w Gdańsku, biskup warmiński.
Pochodził z rodziny patrycjuszy gdańskich, jego ojciec Jan Ferber i brat Eberhard byli burmistrzami Gdańska. Bardzo dużo podróżował, między innymi do Anglii i Rzymu. W młodości stał się on bohaterem poważnego zatargu między dwoma rywalizującymi o władzę grupami gdańszczan - jedna z nich związana była z rodem Angermünde, za przywódcę drugiej uważano ojca Maurycego - burmistrza Jana Ferbera. Burmistrz aby zakończyć wieloletnią rywalizację zaproponował Janowi Pilemanowi, związanemu z rodem Angermünde, małżeństwo jego córki z Maurycym. Otrzymał jednakże odpowiedź odmowną. Zakochany Maurycy postanowił jednak za wszelką cenę poślubić dziewczynę. Spór pomiędzy rodami, zamiast zostać załagodzonym, nasilił się i przez długi czas był jednym z głównych tematów gdańszczan. Sprawa toczyła się przed sądem ławniczym w Gdańsku, sądem kościelnym w Bydgoszczy, a nawet, za sprawą „poszkodowanego” Maurycego, dotarła do sądu papieskiego w Rzymie i stała się przyczyną klątwy rzuconej na miasto w 1500 roku. Ostatecznie Anna wyszła za mąż za Henryka von Suchten, a Maurycy, choć ciągle nie mógł pogodzić się z tym faktem i prowadził dalszy proces w Rzymie, zaniechał wreszcie swych roszczeń na wyraźny zakaz dalszego prowadzenia sporu wydany przez króla Aleksandra.
Około 1505 roku Maurycy wstąpił do stanu duchownego. Bardzo szybko, wcale nie wyjeżdżając z Włoch, zaczął zdobywać liczne godności kościelne: kanonika warmińskiego i lubeckiego oraz pisarza Kurii Rzymskiej, kanonika trewirskiego, proboszcza Kościoła Św. Piotra w Gdańsku i notariusza Roty. Podjął także studia prawnicze, w Rzymie i Sienie, zakończone w 1515 roku, kiedy to otrzymał dyplom doktora obojga praw.
W roku następnym wrócił do Gdańska, gdzie został proboszczem Kościoła Mariackiego. W 1517 roku z zapałem zabrał się do przebudowywania plebanii, co stało się jednak przyczyną kolejnego konfliktu Ferbera - tym razem z władzami Gdańska. Trwałą pamiątką „budowlanej” działalności proboszcza było umieszczenie nad drzwiami plebanii herbu Ferberów - Trzech Świńskich Łbów.
W 1523 roku Maurycy osiągnął swą najwyższą godność - został biskupem warmińskim i funkcję tę sprawował 14 lat.

Patron tramwaju nr 1021 - Jerzy Stankiewicz
architekt, konserwator, prof. Politechniki Gdańskiej, badacz dziejów gdańskiej architektury, zasłużony przy odbudowie gdańskich zabytków po 1945 r.

Urodził się 11 listopada 1925 r. w Wilnie, gdzie mieszkał do 1945 roku. Po zakończeniu wojny wraz z milionami Polaków musiał opuścić na zawsze rodzinne strony i wyjechał do Bydgoszczy, a stamtąd do Gdańska, gdzie wstąpił na Wydział Architektury Politechniki Gdańskiej. W czasie studiów zaczął interesować się historią architektury polskiej. Podejmował także wyprawy badawcze na Pomorze Zachodnie. Po ukończeniu studiów przez wiele lat jako naukowiec i wykładowca związany był z Wydziałem Architektury Politechniki Gdańskiej. W swoich badaniach zajmował się głównie problematyką architektoniczną i urbanistyczną Gdańska i Pomorza oraz zagadnieniami związanymi z ochroną środowiska kulturowego. Skatalogował wszystkie najważniejsze zabytki województwa. Brał tez udział w powolnej odbudowie Gdańska z wojennych zniszczeń – był zwolennikiem rekonstrukcji zabytkowej zabudowy miasta. Zmarł 20 czerwca l994 r. w Gdańsku i został pochowany na oliwskim cmentarzu.

Patron tramwaju nr 1022 - Elżbieta Koopman Heweliusz
(urodzona w 1647, zmarła w 1693) pierwsza polska astronom, druga żona Jana Heweliusza.
Była córką bogatego gdańskiego kupca, pochodzącego z Holandii. Była wykształcona, znała kilka języków, miała szerokie zainteresowania naukowe. W 1663 w wieku 16 lat wyszła za mąż za 52-letniego Jana Heweliusza (było to jego drugie małżeństwo).
Elżbieta wspólnie z mężem prowadziła obserwacje i badania astronomiczne, pomagała w projektowaniu obserwatorium w Gdańsku. Wspierała go po pożarze, który zniszczył instrumenty badawcze i księgi. Korespondowała z wieloma uczonymi europejskimi. Schorowanego męża otoczyła troskliwą opieką w jego ostatnich latach życia. Współpracowała z mężem przy pisaniu dzieła Prodromus astronomiae (katalogu 1564 gwiazd i ich pozycji), po śmierci męża w 1687 dokończyła tę książkę (wprowadzając liczne korekty) i opublikowała 3 lata później w 1690. Przeżyła męża o 6 lat i została pochowana obok niego w kościele św. Katarzyny w Gdańsku.

Patron tramwaju nr 1023 - Eduard Friedrich von Conradi
(urodzony 1 listopada 1713 zmarł 4 kwietnia 1799) - był burmistrzem Gdańska i burgrabią królewskim w tym mieście.
W 1748 został ławnikiem miejskim, kilka lat później - rajcą, wreszcie w 760 roku sędzią. Od 1761 przez 32 lata był stale jednym z burmistrzów Gdańska, przez kilka lat piastował też urząd burgrabiego. W latach 1764-68 reprezentował Gdańsk na sejmikach Prus Królewskich oraz na koronacji Stanisława Augusta w Warszawie 25 listopada 1764. Jako przewodniczący Kolegium Szkolnego (Collegium Scholarchale), zarządzającego szkołami w Gdańsku, wprowadzał reformy w duchu oświeceniowym, eliminując nauczanie w języku łacińskim i wprowadzając na to miejsce język niemiecki. Po zajęciu Gdańska przez Prusy w 1793 odmówił wejścia w skład nowo utworzonego Tymczasowego Magistratu. Mimo to, 30 maja 1798 otrzymał od wizytującego Gdańsk Fryderyka Wilhelma III tytuł hrabiowski. Po śmierci został pochowany w Kościele Mariackim w Gdańsku.

Patron tramwaju nr 1024 - Jan Flachsbinder - Dantyszek
(urodzony 1 września 1485, zmarł 27 października 1548 ) - jeden z największych polskich humanistów, dyplomata, poeta, bp chełmiński i warmiński.
Wnuk gdańskiego powroźnika, syn drobnego kupca gdańskiego. Uczył się w szkole parafialnej w Grudziądzu. Studiował na uniwersytecie w Gryfii, a od 1500 r. w Akademii Krakowskiej na wydziale artystów. Od 1504 r. był sekretarzem króla Aleksandra Jagiellończyka i ekspertem do spraw pruskich; następnie w służbie dyplomatycznej króla Zygmunta I Starego. Odbył wiele podróży i misji dyplomatycznych w krajach Europy Zachodniej. Uczestniczył w zjazdach monarchów w 1515 r. w Bratysławie i Wiedniu. Doprowadził do złożenia w 1525 r. w Krakowie hołdu królowi polskiemu Zygmuntowi I Staremu przez wielkiego mistrza Zakonu Krzyżackiego Albrechta Hohenzollerna (tak zwany „hołd pruski”). W 1532 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jednak karierę kościelną rozpoczął wcześniej, bo już w 1521 r. otrzymał od króla probostwo w Gołębiu, a w 1523 r. probostwo Kościoła Mariackiego w Gdańsku. W 1533 r. objął biskupstwo chełmińskie, a w 1537 r. został biskupem warmińskim i był nim aż do śmierci. Pochowany został w katedrze we Fromborku. Wybitny poeta renesansu, autor wielu wierszy i poematów.

Patron tramwaju nr 1025 - Johanna Henriette Schopenhauer
(urodzona 9 lipca 1766, zmarła 16 kwietnia 1838) – pisarka.Urodziła się w domu kupca gdańskiego Christiana H. Trosienera przy ul. Św. Ducha 81. Otrzymała wszechstronne, staranne wykształcenie, a w 1785 r. wyszła za mąż za bogatego kupca Henryka (Heinricha) Florisa Schopenhauera. Podróżowała z mężem po Europie, m. in. po Anglii, Szkocji i Francji. 22 lutego 1788 r. urodziła w Gdańsku syna Arthura, a w 1797 r. w Hamburgu córkę Adelę. W marcu 1793 r. rodzina Schopenhauerów, nie chcąc zostać poddanymi króla pruskiego (II rozbiór Polski - włączenie Gdańska do monarchii pruskiej), opuściła na zawsze Gdańsk, udając się do Hamburga. W następnych latach Schopehauerowie dużo podróżowali po Europie. Po tragicznej śmierci męża w 1806 r. osiadła z córką na 23 lata w Weimarze, prowadząc znany w całych Niemczech salon literacko - artystyczny, miejsce spotkań ludzi kultury z całej prawie Europy. Łączyła ją przyjaźń z wielkim niemieckim poetą Johannem W. Goethe, mieszkającym również w Weimarze. Była poliglotką, osobą o wysokiej kulturze i szerokich zainteresowaniach. Pisała powieści, wiersze i drobne utwory literackie.

Po wyjeździe z Weimaru w 1829 r. zatrzymała się w Bonn; w mieście tym rozpoczęła pisanie wspomnień z lat dzieciństwa i młodości spędzonych w Gdańsku. Zmarła w Jenie, gdzie mieszkała od 1837 r. Nie dokończony pamiętnik opublikowała w 1839 r. córka Adela. W Polsce wydany został pod tytułem Gdańskie wspomnienia młodości w 1959 r. J. H. Schopenhauer ukazała we Wspomnieniach... obraz życia Gdańska z połowy XVIII w. Język i humor sprawiają, że książce, bogatej w fakty, do dziś historycy i historycy literatury przyznają wiele zalet.

Patron tramwaju nr 1026 - Jan Jerzy Forster
(urodzony w 1754, zmarł w 1794) – syn pastora z Mokrego Dworu pod Gdańskiem, podróżnik i utalentowany pisarz.Zaliczany do klasyków niemieckiej prozy, profesor Uniwersytetu Wileńskiego, gdzie na wiele lat przed Darwinem głosił teorię ewolucji. Jako 18-letni chłopiec wraz z ojcem wziął udział w wyprawie Jamesa Cooka dookoła świata. Zostawił pasjonujący opis podróży w książce pt: „A Voyage Round The Word”. Podczas Rewolucji Francuskiej udał się do Paryża, aby w niej uczestniczyć. Zmarł we Francji.

Patron tramwaju nr 1027 - Paweł Pater
(urodzony 1656, zmarł 1724) – pedagog, uczony teoretyk drukarstwa. Studiował w Lipsku, następnie w Jenie, w 1688 roku został powołany na profesora w Gimnazjum Akademickim w Toruniu. Nauczał przedmiotów ścisłych – matematyki, astronomii, geografii, popularyzował poglądy Galileusza i Newtona. W 1711 roku przeniósł się do Gdańska, gdzie stworzył szkołę drukarską – pierwszą szkołę zawodową w mieście i jedną pierwszych w Polsce. Był też profesorem Gimnazjum Gdańskiego. Jednym z jego uczniów był wybitny uczony – fizyk Daniel Fahrenheit, który wraz z Pawłem Paterem prowadził doświadczenia nad skonstruowaniem mierników temperatury i ciśnienia.Paweł Pater był również wydawcą popularnych kalendarzy gdańskich zawierających najróżniejsze porady i informacje. Zmarł i pochowany został w Gdańsku w 1724 roku.

Patron tramwaju nr 1028 - Jeremiasz Falck
(urodzony w 1609, zmarł w 1677) – XVII-wieczny rytownik, podpisywał się Polonus lub Gedanensis.
Wykonał około 500 sztychów, przeważnie portretów polskich, scen biblijnych i alegorycznych (choć wiele sztychów pozostawił niepodpisanych) dowodząc swego mistrzostwa w dziedzinie rytu. Stworzył swój typ rytowanego portretu - z profilu, w owalu.
W 1639 roku wyjechał do Paryża, gdzie powstała seria rycin przedstawiająca cztery pory roku. W latach 1649-1654 był zatrudniony jako nadworny rytownik królowej szwedzkiej Krystyny, po jej abdykacji został zwolniony ze służby przez Karola Gustawa.
Stworzył ryciny do ilustrowanego katalogu kolekcji Gerarda de Reynst, wydanego w 1660 roku, głównie o tematyce religijnej powstały w Amsterdamie. W 1662 roku w Hamburgu wykonał serię 16 rycin o tematyce botanicznej przedstawiających różne gatunki kwiatów i roślin.
Głównym nurtem twórczości Falcka w Polsce były miedzioryty według portretów, najczęściej autorstwa Daniela Schultza Młodszego. Współpracował w tej dziedzinie z gdańskim domem wydawniczym Georga Forstera ilustrując wydawane w nim dzieła, wliczając w to Selenografię Heweliusza i Orationes Ossolińskiego, które do dziś pozostają przedmiotem pożądania bibliofilów i kolekcjonerów.
Przed śmiercią powrócił do rodzinnego Gdańska, gdzie spoczął w kościele św. Piotra i Pawła.

Patron tramwaju nr 1029 - Joachim Oelhaf
(urodzony 12 grudnia 1570, zmarł 20 kwietnia 1630) - jeden z najwybitniejszych lekarzy polskich XVII wieku.
W 1580 roku w Gdańskim Gimnazjum Akademickim wprowadzono wykłady z anatomii, a także otworzono katedrę anatomii i medycyny. Na jej czele stanął pierwszy oficjalny profesor anatomii w Polsce – Jan Mathesius, później zaś jego następca został Joachim Oelhaf – który uznawany był przez współczesnych za jednego z najwybitniejszych lekarzy. Zanim trafił do Gdańska Oelhaf przebywał na dworze królewskim, gdzie dane mu było korzystać z doświadczeń nadwornego medyka Zygmunta III Wazy - Jana Baptysty Gemmy. Stypendium przyznane przez Radę Miejską w Gdańsku pozwoliło Oelhafowi na kontynuację studiów w Padwie i Montpellier, gdzie uzyskał doktorat z medycyny. Powrócił do Gdańska w roku 1602, obejmując funkcję fizyka miejskiego. Rok 1602 to w Gdańsku rok zarazy, która pochłonęła, jak się oblicza, co najmniej 15 tysięcy ofiar – przy szacunkowej liczbie mieszkańców około 50 tysięcy – licząc z przedmieściami.
Doktor Oelhaf wykazał się podczas tego strasznego czasu wielkim poświęceniem, dał dowód, iż lekarzem został z powołania. Swoją ofiarnością zdobył sobie wielkie uznanie Gdańszczan. Gdy epidemia wygasła i życie w mieście powoli wróciło do normy. W Gimnazjum Akademickim prócz praktyki lekarskiej prowadził wykłady, uczestniczył w uczonych dysputach, a także pisał prace naukowe. Ponieważ interesował się botaniką, jako nauka pomocniczą medycyny, na wałach miejskich założył ogród dal hodowania ziół leczniczych. W roku 1613 przeprowadził pierwszą w Polsce publiczną sekcję zwłok, która wywołała wielkie poruszenie nie tylko w środowisku lekarskim.

Patron tramwaju nr 1030 - Filip Clüver
(urodzony w 1580, zmarł 31 grudnia 1622) - geograf okresu odrodzenia, twórca geografii historycznej.Pochodził z rodziny patrycjuszowskiej zamieszkałej w Gdańsku. W młodym wieku przebywał na dworze Zygmunta III oraz na dworze cesarskim w Pradze. 1600 powrócił do Gdańska i rozpoczął naukę w Gimnazjum Akademickim. 1601 wstąpił na uniwersytet w Lejdzie, gdzie początkowo studiował prawo; pod wpływem Josepha Scaligera zwrócił się ku studiom nad światem starożytnym. Ponieważ ojciec, rozgniewany zmianą kierunku studiów, przestał go utrzymywać, udał się do Czech, gdzie służył w wojsku, jednak naraził się dworowi cesarskiemu. W l. 1607-13 sporo podróżował, był m. in. w Norwegii, Anglii, Francji, Niemczech i Szwajcarii. W Anglii ożenił się i napisał swoją pierwszą rozprawę naukową. 1615 osiedlił się w Lejdzie, gdzie 1616 przyznano mu tytuł Geographus academicus wraz z pensją 500 florenów. 1617-18 podróżował po Italii i Sycylii (w dużej mierze pieszo), co znacznie nadszarpnęło jego zdrowie. Po powrocie do Holandii oddał się intensywnej pracy naukowej. Wyczerpany pracą i gruźlicą, której nabawił się w Italii, zmarł w 42 roku życia.Jest autorem licznych atlasów historycznych i podręczników geografii, jako pierwszy za granicę Europy uznał Ural, dzięki czemu Gdańsk znalazł się w środku kontynentu. Wprowadził do użycia do dziś stosowane terminy „historia starożytna” i „geografia ogólna”.

Patron tramwaju nr 1031 - Adolf Friedrich Johann Butenandt
(urodzony 24 marca 1903, zmarł 18 stycznia 1995) – biochemik, autor prac dotyczących hormonów płciowych i substancji wabiących u owadów.
Adolf Butenandt studiował w Marburgu i Getyndze, gdzie doktoryzował się w 1927 i habilitował. W 1933 ówczesna Wyższa Szkoła Techniczna Wolnego Miasta Gdańska (Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig), obecnie Politechnika Gdańska powierzyła mu jego pierwszy ordynariat, co oznaczało kierownictwo Katedry Chemii Organicznej połączone ze stanowiskiem profesora zwyczajnego. W 1936 Towarzystwo Cesarza Wilhelma powierzyło mu kierowanie Instytutem Biochemii w Berlinie, gdzie był profesorem do 1960. W latach 1960-1972 był Prezydentem Towarzystwa Maxa Plancka (wcześniejsza nazwa – Towarzystwo Cesarza Wilhelma) a później jego Prezydentem Honorowym.
W 1939 Adolf Butenandt oraz Leopold Stephen Ruźička otrzymali Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za badania nad hormonami płciowymi. Butenandt pierwotnie zrzekł się nagrody, ale w 1949 przyjął dyplom i medal. Otrzymał też wiele nagród, medali i tytułów honorowych (między innymi honorowe doktoraty – Monachium, Graz, Leeds, Madryt, Tybinga). W dniu 6 października 1994 otrzymał tytuł Doktora Honoris Causa Politechniki Gdańskiej.

Patron tramwaju nr 1032 - Gottfried Lengnich
(urodzony 4 grudnia 1689, zmarł 28 kwietnia 1774) - historyk, prawnik i syndyk miejski.
Języka polskiego uczył się w szkole w Gniewie, następnie był uczniem Gimnazjum Gdańskiego. Studia prawnicze ukończył na uniwersytecie w Halle. W 1729 objął stanowisko profesora retoryki i poezji w Gimnazjum Akademickim, a w 1749 katedrę prawa i historii. Dla swoich uczniów opracował podręcznik historii Polski, który wydał w 1740 r. pod tyt. Historia Polona a Lecho ad Augusti II mortem. Od 1750 r. do 1774 r. był syndykiem miasta Gdańska. Wybitny znawca historii Polski i Prus Królewskich, prawa polskiego oraz miejscowego prawa gdańskiego. Autor kilkudziesięciu prac z tych dziedzin wiedzy. W latach 1718-1719 wydawał w Gdańsku pierwsze na ziemiach polskich czasopismo historyczne "Polnische Bibliothek", w którym zamieszczał głównie własne rozprawy naukowe. Był współzałożycielem (1720) gdańskiego towarzystwa naukowego Societas Litteraria cuius symbolum virtutis et scientiarum incrementa, najstarszego towarzystwa naukowego na ziemiach polskich. Historycy nazywają go "pierwszym wybitnym historykiem doby Oświecenia w Polsce".

Patron tramwaju nr 1033 - Andreas Schlüter Młodszy
(urodzony prawdopodobnie 20 maja 1660, zmarł 1714) - rzeźbiarz i architekt, przedstawiciel nurtu klasycyzującego w sztuce baroku.
Pierwsze nauki pobierał u gdańskiego rzeźbiarza Davida Christopha Sapobiusa. Początkowo działał w Polsce, na dworze warszawskim króla Jan III Sobieskiego, współpracując z architektem niderlandzkiego pochodzenia Tylmanem z Gameren.
Był nadwornym artystą Jana Sobieskiego, Fryderyka III i Piotra Wielkiego. Do jego dzieł w Gdańsku należą: kamieniarka Kaplicy Królewskiej, dom przy Długim Targu 3 i 20, portal przy ul. Ogarnej 25. W Warszawie pracował nad wystrojem pałacu w Wilanowie i pałacu Krasińskich. Zaprojektował również słynną Bursztynową Komnatę.

Patron tramwaju nr 1034 - Jakub Teodor  Klein
(urodzony w 1685, zmarł w 1759) przyrodnik, dyplomata i urzędnik.
Klein zamieszkał w Gdańsku w wieku 27 lat. Miał za sobą studia prawnicze i matematyczne w akademii w Królewcu, zdążył też posmakować życia w kilku europejskich miastach.
Po przybyciu do Gdańska pełnił funkcję sekretarza miasta, a jednocześnie rozwijał swe dyplomatyczne talenty. Jako poseł z polecenia Augusta II bywał na wielu europejskich dworach. Brał też udział w pertraktacjach, które Gdańsk prowadził z wojskami polskimi roszczącymi finansowe pretensje wobec miasta.
Kleina uznawano za jednego z wybitniejszych przyrodników europejskich XVIII w. W tej dziedzinie realizował się jako badacz, organizator i kolekcjoner. Sześć lat po osiedleniu się w Gdańsku Klein założył własny ogród botaniczny, który potem dostarczał mu materiału badawczego. Oprócz szklarni z egzotycznymi roślinami goście Jakuba Kleina (wśród nich władcy – Fryderyk Wilhelm I, Piotr I, Stanisław Leszczyński oraz August II) podziwiali też rzadko spotykane zwierzęta.
Klein mógł się również pochwalić imponującą kolekcją eksponatów zgromadzonych w jego muzeum przyrodniczym. Znalazły się tam zbiory muszli morskich, ssaków i wybranych ptaków. Miał też kolekcje skał, minerałów oraz metali.
Zasłynął przede wszystkim jako zoolog. Jego pasją było systematyczne uporządkowanie świata zwierzęcego, nie brał jednak pod uwagę podobieństwa budowy i pokrewieństwa zwierząt, ale wykorzystywał własne, nieraz dziwne, pomysły. I tak, przy podziale świata zwierzęcego podstawowym kryterium był fakt posiadania nóg lub ich braku przez poszczególnych przedstawicieli fauny. Klein jako pierwszy zajął się badaniem robaków żyjących w morzu, jemu też należy przyznać palmę pierwszeństwa w opracowaniu systematyki gadów i płazów.
Jego postać kojarzyć też trzeba z powstaniem pierwszego na polskich ziemiach towarzystwa naukowego, którego członkowie oddawali się badaniom przyrodniczym.

Patron tramwaju nr 1035 - Hugo Wilhelm Conwentz
(urodzony 20 stycznia 1855, zmarł 12 maja 1922) – wybitny botanik.
Twórca nowego znaczenia pojęcia „pomnik przyrody” (wprowadzonego przez Aleksandra von Humboldta na przełomie XVIII i XIX wieku), pionier europejskiej ochrony przyrody, propagator idei parków narodowych. Był inicjatorem powstania rezerwatu w Górkach Wschodnich, a także dyrektorem muzeum przyrodniczego w Zielonej Bramie (Zachodniopruskie Muzeum Prowincjonalne).Bartłomiej Keckermann – 51 (0,66 proc.)

Patron tramwaju nr 1036  - Aleksander Süchten
zwany Zuchtą – (urodzony w 1520, zmarł w 1590) humanista, poeta, lekarz, alchemik, kanonik warmiński. Jeden z pierwszych polskich chemików, zwolennik Paracelsusa, lekarz króla Zygmunta Augusta. Udowodnił za pomocą wagi, że przemiana nieszlachetnych metali w złoto jest niemożliwa.

Patron tramwaju nr 1037 - Bartłomiej Keckermann
(urodzony w 1572, zmarł w 1609) - wybitny naukowiec, historyk, reformator gdańskiego Gimnazjum Akademickiego.Urodził się w Gdańsku w rodzinie kalwińskiej. Po skończonej nauce w rodzinnym mieście dzięki stypendium Rady Miejskiej mógł studiować na Uniwersytetach w Wittenberdze, Lipsku i Heidelbergu. Wszechstronnie wykształcony wrócił do Gdańska by objąć profesurę w Gimnazjum Akademickim w 1602 roku. Miało to doniosłe znaczenie dla rozwoju Gimnazjum. Dzięki jego wszechstronnemu wykształceniu i ogromnemu autorytetowi udało się przeprowadzić reformę programu nauczania placówki. Jego reforma programowa w Gimnazjum była kontynuowana do połowy XVII wieku. Ponieważ był człowiekiem wszechstronnie wykształconym, to też uważał że znajomość historii jest niezbędna dla współczesności. Określił istotę tej dyscypliny, podał jej podział, postulując po raz pierwszy w świecie włączyć w zakres dociekań historii – elementy z dziejów kultury (rozwój nauki, mądrości i sztuki) oraz dokonał krytycznego przeglądu najważniejszej literatury.Jego prace są najcenniejszą i najbardziej wnikliwą historią polską z czasów Odrodzenia.

Patron tramwaju nr 1038 - Alf Liczmański
(10.10.1904r. – 20.03.1940r.) gdański działacz polonijny, harcmistrz. Ukończył w 1924 Gimnazjum Piotra i Pawła (w budynku obecnego I LO w Gdańsku). Następnie rozpoczął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Gdańskiej Politechniki (wówczas Technische Hochschule), które był zmuszony przerwać z przyczyn materialnych, nie uzyskując dyplomu. Już jako uczeń brał udział w tajnych zbiórkach działającego od 1917 Towarzystwa Filaretów. W latach 1927-1936 był nauczycielem w Polskiej Szkole Handlowej w Gdańsku, uczył stenografii i kaligrafii. Był aktywnym działaczem polskim, organizatorem wielu patriotycznych imprez polonijnych. Współtworzył 8 sierpnia 1920 roku pierwszą męską drużynę harcerską im. Zygmunta Augusta. Współorganizator polskiego harcerstwa w Wolnym Mieście Gdańsku. Twórca drużyny harcerskiej im. Zawiszy Czarnego (1930), komendant hufca gdańskiego. Od 1935 komendant Gdańskiej Chorągwi ZHP. Redaktor naczelny harcerskiego pisma "Zewie" (1935-1938). Działalność harcerska i patriotyczna była skrupulatnie śledzona przez gdańską policję, zwłaszcza po dojściu do władzy Adolfa Hitlera w Niemczech. Komendant gdańskich harcerzy był na czołowym miejscu na liście Polaków przeznaczonych - z chwilą wybuchu wojny - do aresztowania i likwidacji. Został aresztowany w 1939 i osadzony w więzieniu w Gdańsku. Z więzienia został przewieziony do obozu koncentracyjnego w Stutthofie. Został jako "wielki i fanatyczny Polak" (to określenie w obozowej kartotece przy jego nazwisku podpatrzyli współwięźniowie), potraktowany w sposób specjalny - wywieziono go do filii obozu w Grenzdorfie (obecnie Graniczna Wieś) i rozstrzelano wczesnym rankiem 20 marca 1940. Jego zwłoki po wojnie zostały ekshumowane, a następnie uroczyście pochowane 14 listopada 1948 na cmentarzu w Gdańsku-Zaspie w Alei Zasłużonych.

Patron tramwaju nr 1039- Krzysztof  Klenczon
(14.01.1942 r. – 07.04.1981 r.) – kompozytor, wokalista, gitarzysta, okrzyknięty „polski  John Lennon”. W 1962 r. w duecie z Karolem Warginem został laureatem I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie (Mały miś). W latach 1962-1964 był gitarzystą Niebiesko-Czarnych, z którymi wystąpił w paryskiej Olimpii w 1963 roku. Lider zespołów muzycznych: Pięciolinie (1964), przekształconego później w  Czerwone Gitary (1965-1970) i Trzy Korony (1970-1972). Kompozytor największych przebojów Czerwonych Gitar: Taka jak ty, Historia jednej znajomości, Nikt na świecie nie wie, Biały krzyż, Wróćmy na jeziora, Gdy kiedyś znów zawołam cię, Kwiaty we włosach, Powiedz stary gdzieś ty był, Jesień idzie przez park i Trzech Koron: 10 w skali Beauforta, Port, Czyjaś dziewczyna, Natalie-piękniejszy świat. W roku 1973 na stałe wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie komponował, nagrywał i występował. W latach 1978-1979 koncertował w wielu miastach Polski. Został ranny w wypadku samochodowym 27 lutego 1981. Zmarł 7 kwietnia 1981 w szpitalu św. Józefa w Chicago. Pochowany 25 lipca 1981 w grobie rodzinnym w Szczytnie.

Patron tramwaju nr 1040 - Andrzej Sulewski (Gdański Pirat)
(23.05.1945r. – 13.08.2010r.) - przez ponad  20 lat przechadzał się po centrum Gdańska w wykonanym własnoręcznie stroju pirata, wzorowanym na wyglądzie XV-wiecznych gdańskich kaprów. Czerwone spodnie, chusta, pasiasta koszula i skórzana kamizelka, do tego siwa broda, wąsy i czarna przepaska z trupią czaszką na oku, a w kieszeniach pirackie talizmany, to wygląd prawdziwego wilka morskiego. Hipnotyzował historiami, opowiadanymi z pasją i ciętym dowcipem. Był żywą legendą i nieszablonową postacią, dlatego miasto Gdańsk zaprosiło Andrzeja Sulewskiego do współpracy na rzecz promocji grodu Neptuna. I tak Gdański Pirat przez wiele lat, z powodzeniem, rozsławiał Gdańsk zarówno w kraju, jak i poza jego granicami. Został uwieczniony na tysiącach zdjęć turystów i gdańszczan.

Patron tramwaju nr 1041 - Maciej Płażyński
(10.02.1958 – 10.04.2010r.) - polski prawnik, polityk, wojewoda gdański w latach 1990–1996, marszałek Sejmu w latach 1997–2001, jeden z założycieli i były przewodniczący Platformy Obywatelskiej oraz jej klubu parlamentarnego, poseł na Sejm III, IV i VI kadencji, senator i wicemarszałek Senatu VI kadencji.W latach 80. należał do Ruchu Młodej Polski. W 1980 był współzałożycielem Niezależnego Zrzeszenia Studentów. W sierpniu 1990 został powołany przez pierwszego powojennego niekomunistycznego premiera Tadeusza Mazowieckiego na urząd wojewody gdańskiego. W 1997 uzyskał mandat posła na Sejm III kadencji z listy AWS, następnie wybrano go na urząd Marszałka Sejmu. 19 stycznia 2001 wraz z Andrzejem Olechowskim i Donaldem Tuskiem współtworzył Platformę Obywatelską. W wyborach zdobył 66 290 głosów, co stanowiło najlepszy indywidualny wynik wyborczy w tym okręgu (wyprzedził o ponad 13 tysięcy głosów drugiego w kolejności Lecha Kaczyńskiego z PIS). W wyborach parlamentarnych w 2005 startował jako niezależny kandydat do Senatu, zdobywając w okręgu gdańskim największą liczbę głosów (około 151 tysięcy).Maciej Płażyński był również członkiem Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego i prezesem „Wspólnoty Polskiej”- opiekującej się Polonią, szczególnie tą zza wschodniej granicy.Zginął 10 kwietnia 2010 w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku. Został pochowany 21 kwietnia tego samego roku w kaplicy Matki Boskiej Ostrobramskiej, w Bazylice Mariackiej w Gdańsku.

Patron tramwaju nr 1042 - Anna Walentynowicz
(15.08.1929r. – 10.04.2010r.) - działaczka Wolnych Związków Zawodowych, współzałożycielka NSZZ "Solidarność", Dama Orderu Orła Białego. W listopadzie 1950 Anna Walentynowicz zapisała się na kurs spawacza i trafiła do Stoczni Gdańskiej. Szybko stała się przodowniczką pracy. Wyrabiała 270% normy. Jej zdjęcia trafiały do gazet. W nagrodę, jako członkini komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej, wysłana została w sierpniu 1951 na zjazd młodzieży do Berlina. Jednakże wkrótce potem oddała legitymację ZMP i wstąpiła do Ligi Kobiet. Jako działaczka tej organizacji zaczęła zabiegać o prawa pracowników. Wtedy zaczęły się jej kłopoty z Urzędem Bezpieczeństwa. W styczniu 1971 wybrano ją na delegatkę na spotkanie z Edwardem Gierkiem. W 1978 została jedną ze współzałożycielek Wolnych Związków Zawodowych. Działała jawnie. Jej mieszkanie było punktem kontaktowym WZZ. To sprowadziło na nią dotkliwsze szykany ze strony Służby Bezpieczeństwa: zatrzymania na 48 godzin, rewizje, groźby zwolnienia z pracy. 8 sierpnia 1980, pięć miesięcy przed osiągnięciem wieku emerytalnego, Annę Walentynowicz dyscyplinarnie zwolniono z pracy. Decyzja dyrekcji wywołała 14 sierpnia strajk, w czasie którego powstał NSZZ Solidarność. Pierwszym postulatem protestujących robotników było przywrócenie Walentynowicz do pracy. Władza uległa ich żądaniom i wkrótce przywróciła ją do pracy. 13 grudnia 2005 w Waszyngtonie odebrała na rzecz Solidarności od Amerykańskiej Fundacji Ofiar Komunizmu Medal Wolności. Honorowym przewodniczącym Fundacji jest były prezydent Stanów Zjednoczonych George W. Bush. W lipcu 2006 gdański Instytut Pamięci Narodowej ujawnił, że Annę Walentynowicz inwigilowało ponad 100 funkcjonariuszy i tajnych współpracowników Służby Bezpieczeństwa, w 1981 planując jej otrucie.
Zginęła w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010. 21 kwietnia pochowano ją na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku-Wrzeszczu.

Patron tramwaju nr 1043 -  Marian Seredyński
(1.08.1880r. – 25.08.1959r.) - pedagog, dyrektor polskich szkół handlowych .W latach 1913-18 nauczyciel w Krajowej Szkole Kupieckiej w Tarnowie. Po zakończeniu I wojny światowej (1918) uczestniczył w rozbrajaniu Austriaków na ter. Galicji. Od 1919 przez kilka lat nauczyciel w Akademii Handlowej w Krakowie, w roku akademickim 1925/26 wykładowca w Akademii Górniczo-Hutniczej. Od 1926 dyrektor nowo otwartej Polskiej Szkoły Handlowej Macierzy Szkolnej w Gdańsku, w 1929 r. zorganizował ponadto dwuletnią Wyższą Szkołę Handlową. W Związku Polaków w Wolnym Mieście Gdańsku stał na czele Głównej Rady Wychowania Obywatelskiego. Działał także w ZHP, w 1935 został jednym z dwóch zastępców przewodniczącego Zarządu Oddziału. W czasie II wojny światowej mieszkał w Warszawie, 1944 aresztowany i więziony na Pawiaku. Po wojnie wrócił do Gdańska, pełnił m. in. funkcję dyrektora Państwowego Liceum Spółdzielczego we Wrzeszczu.Grób Seredyńskiego znajduje się w Alei Zasłużonych na Srebrzysku w Gdańsku.

Patron tramwaju nr 1044 - Szczepan Pilecki
(26.12.1892r. – 23.10.1939/ 22.03.1940r.)  nauczyciel w Polskiej Szkole Handlowej i Polskiej Wyższej Szkole Handlowej, działacz narodowościowy i społeczny Wolnego Miasta Gdańska. W latach 1913-18 studiował prawo na UJ. Podczas I wojny światowej został powołany do armii austriackiej i brał udział w walkach na froncie włoskim. Od listopada 1918 służył w WP jako oficer artylerii., w 1921 przeniesiony do rezerwy w stopniu majora. Posiadane wykształcenie uzupełnił o specjalizację handlową. Rozpoczął karierę nauczycielską, ostatecznie trafił do Szkoły Handlowej i Polskiej Wyższej Szkoły Handlowej Macierzy Szkolnej w Gdańsku. W placówkach tych wykładał do 1939  towaroznawstwo, historię handlu, ekonomię społeczną, dokumentację handlową i prawo. Należał do Polskiego Klubu Wioślarskiego, w 1937 wszedł do Zarządu Głównego Związku Polaków, aktywnie działał też w gdańskim oddziale Związku Strzeleckiego (org. tajna). Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany. Zginął razem z innymi polskimi działaczami 23.10.1939r. w  rozstrzelany w Piaśnicy (wg niektórych źródeł 22.03.1940r. w Stutthofie). Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Virtuti Militari.

Patron tramwaju nr 1045 - Maciej Gwiazda
(1919 - 2008 ) pionier powojennej komunikacji miejskiej na Wybrzeżu, wieloletni dyrektor techniczny WPKGG, wybitny fachowiec przepracował w komunikacji miejskiej ponad 30 lat (aż do 1979 r).
Przybył na Wybrzeże Gdańskie w latach trzydziestych. Studia na obecnej PG rozpoczął w 1938 r i jednocześnie został skierowany przez Bratnią Pomoc - Zw. Studentów PG na praktykę w Zakładach Komunikacji Miejskiej.
W 1939 r podczas pamiętnych ekscesów hitlerowskich usunięty z uczelni siłą. Studia na PG ukończył po wojnie i całe swoje życie zawodowe związał z komunikacją miejską. W czasie wojny żołnierz AK (pseud. Jerzy) dowódca Batalionu Morskiego
Szarych Szeregów  w Gdyni, za działalność harcerską uwięziony (wraz z matką i młodszym bratem) w obozie koncentracyjnym KL Stutthof. Uczestnik "marszu śmierci", brat Wojciech został zamordowany w obozie (upamiętniony na pomniku Harcerzy Gdyńskich w Gdyni).
Za swoja działalność odznaczony:
•    Orderem Virtuti Militari Rządu RP w Londynie
•    Krzyżem Armii Krajowej;
•    Złota Odznaką Tajnego Hufca Szarych Szeregów;
•    Krzyżem Partyzanckim;
•    Orderami Polonia Restituta IV i V st.;
•    Medalem Rodła za działalność w byłym Wolnym Mieście Gdańsku